Lolicon's Lollipop(END)
posted on 13 Jul 2008 03:10 by corrine in Fiction
Lolicon’s Lollipop
Chapter17 : Happily Ever After
เช้าวันนี้นายอาคานิชิลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า
เมื่อคืนเค้ารู้สึกเหมือนยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
ดันมาฝันร้ายซะได้ ฝันว่าเด็กนั่นกับจินแต่งงานกัน แถมในฝันเค้ายังดีใจที่สองคนนั้นแต่งกันอีก!!!....สยองจริงๆ
มันก็แค่ฝัน...เป็นไปไม่ได้หรอก...ไม่มีทางเป็นไปได้…ถึงช่วงนี้เค้าจะเริ่มคิดว่าเด็กคนนั้นอาจไร้เดียงสาจริงๆก็เถอะ
นายอาคานิชิรีบสลัดความคิดไร้สาระออกจากหัวเดินลงบันไดไปอย่างหัวเสีย
เช้านี้ดูท่าจะเป็นวันที่ไม่ค่อยดีนักสำหรับเค้า...มีเรื่องให้อารมณ์เสียแต่เช้าเลย
“อ๊ะ คุณลุง อรุณสวัสดิ์ฮะ อาหารเช้าเพิ่งเสร็จพอดี” คาเมะบอกท่าทางอารมณ์ดี...พอได้ทำอาหารทุกวันแบบนี้....รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าสาวเต็มตัวเลย >////////<
“แล้วจินล่ะ...” นายอาคานิชิมองหาลูกชาย
“พี่จินออกไปเที่ยวกับเพื่อนฮะ” คาเมะว่าพลางวางจานขนมปังปิ้งกับไข่ดาวลงบนโต๊ะ
“เค้าไม่ได้บอกเหรอว่าใคร...หรือว่าไปที่ไหน” นายอาคานิชิเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร
“ปล่าวฮะ” คาเมะตอบตาแป๋ว
“ถูกนอกใจซะแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” นายอาคานิชิแกล้งพูดให้คาเมะหวั่นใจ อยากเห็นท่าทางไม่สบายใจของเด็กนี่เสียบ้าง.....เห็นมั้ยล่ะ เค้าไม่ได้ชอบยัยเด็กนี่นะ
“ไม่มีทางหรอกฮะ” คาเมะบอกออกไปด้วยความมั่นใจ
“เพราะซื่ออย่างนี้น่ะสิถึงได้โดนเจ้าจินมันหลอกเอาน่ะ”
นายอาคานิชิเผลอพูดเข้าข้างคาเมะมากกว่าลูกชายตัวเองโดยไม่รู้ตัว....ก็คาเมะซื่อจริงๆนี่นา
“ผมเชื่อใจพี่จินฮะ” คาเมะบอกไปยิ้มไป...ช่วงเวลาสั้นๆที่นายอาคานิชิคิดว่าเด็กคนนี้...น่ารัก?
“เชอะ...แล้วไอ้นี่มันอะไรกันเนี่ย...อยากให้ชั้นเป็นมะเร็งตายรึไง” นายอาคานิชิพิจารณาขนมปังดำปี๋ไหม้เป็นตอตะโกในมือ
“แหะๆ โทษทีฮะ...มันเป็นขนมปังสองแผ่นสุดท้ายแล้ว...แต่เผอิญผมปิ้งนานไปหน่อย เห็นพี่จินบอกว่าคุณลุงชอบกินขนมปังปิ้งตอนเช้า” คาเมะหัวเราะเจื่อนๆ
“เฮ้อ...เธอนี่ไม่ได้เรื่องเลยซักอย่าง” นายอาคานิชิส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“เอ่อ...ถ้าไม่อยากกินให้คุณมัตสึดะออกไปซื้ออย่างอื่นให้ก็ได้นะฮะ” คาเมะบอกเสียงอ่อยเพราะรู้ว่าคราวนี้ขนมปังปิ้งของเค้ามันไม่น่ากินจริงๆ
“ชั้นติดสินใจเองได้ว่าจะกินหรือไม่กิน”
“ข...ขอโทษฮะ..” คาเมะก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก
“ขอโทษทำไมชั้นยังไม่ได้ดุด่าอะไรเธอเลย” นายอาคานิชิเลิกคิ้วมองคาเมะ
“อ่า...ขอโทษฮะ” สิ้นประโยคคาเมะก็เอามือปิดปาก....เผลอพูดขอโทษอีกแล้ว
“ชั้นน่ากลัวมากรึไง..” นายอาคานิชิถามเสียงเรียบ
“...................” คาเมะไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าเสียรัวเร็ว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ไม่เห็นต้องพูดตรงขนาดนั้นเลยนี่นา” นายอาคานิชิหัวเราะร่วน…..เด็กนี่ตลกดีแฮะ
“ข...ขอโทษฮะ” คาเมะพูดขอโทษอีกแล้ว
“จะขอโทษทำไม...น่ารำคาญจริงๆเลย” นายอาคานิชิบ่นอย่างเอือมระอาพลางเอามือทุบๆไหล่เพราะความเมื่อยล้า
คาเมะที่เผอิญสังเกตเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยนวดไหล่ให้ด้วยความเต็มใจ
“เฮ้ย...อะไรของเธอเนี่ย” นายอาคานิชิขยับจะลุกขึ้น
“ผมเห็นคุณลุงเมื่อยไหล่เลยจะนวดให้น่ะฮะ...ผมนวดเก่งนะฮะ...ผมนวดให้พี่บ่อยมากเลย” คาเมะยิ้มตาหยีให้พ่อจิน
“แต่ชั้นไม่ได้อยากให้เธอนวดซักหน่อย” นายอาคานิชิรีบลุกเดินหนีไปที่บันได
“อ๊ะ คุณพ่อ...ระวังฮะ” คาเมะร้องออกไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นคุณลุงก้าวพลาดและกำลังจะล้มลง
“หวาาาาาาา...” นายอาคานิชิร้องลั่น
ตุ้บบบบบบบบบ
โอ๊ยยยยยยย
---------------------------------
~Truuu…Truuu…Truuu…~
“โมชิโมชิ คาเมะจัง...ว่าไงครับ” จินรับสายอย่างอารมณ์ดี
~ฮึก...แย่แล้วฮะพี่จิน...ฮือๆ~
“คาเมะใจเย็นๆ..อย่าร้องไห้สิ...มีอะไรก็ค่อยๆเล่า...ใครทำคาเมะร้องไห้กัน...โดนพ่อแกล้งเหรอ” จินถามท่าทางร้อนรน
~ฮือๆ...ปล่าวฮะ~
“งั้นอะไรล่ะ ใครทำอะไรคาเมะจัง”
~ไม่...ไม่มีใครทำอะไรคาเมะหรอกฮะ...แต่...แต่....~
“แต่อะไรคาเมะ ใจเย็นๆสิ...หายใจเข้า” จินพยายามปลอบ
~ฮึ้บบบบบบ~ คาเมะสูดหายใจเข้าเต็มปอดจนหน้าเขียว
“หายใจออกได้แล้ว” จินเร่งเพราะกลัวคาเมะจะหายใจเข้าอย่างเดียวจนตายกันพอดี
~ฮู่วววววววววว~ คาเมะทำตามอย่างว่าง่าย
~พี่จินฮะ...ตอนนี้คุณลุงอยู่ที่โรงพยาบาล~ คาเมะรวบรวมสติบอกออกไป
“ห๊าาาาาาาาาาาาาาา” จินกลายเป็นฝ่ายตกใจแทน
~พี่...ฮึก...พี่จินรีบมานะฮะ ตอนนี้คุณพ่ออยู่ที่โรงพยาบาลโมรินางะห้อง707…ฮือๆ~
“ละ..แล้วพ่ออาการหนักรึเปล่า” จินถามตะกุกตะกัก
~ฮืออออออออออออ~ คาเมะปล่อยโฮ
“โอเคๆ เดี๋ยวพี่ไปดูเองแล้วกัน คาเมะรออยู่นั่นแหละ” จินตัดบทแล้ววางสาย...ไปโรงพยาบาลน่าจะเร็วกว่าถามจากคาเมะเยอะ...เอาแต่ร้องไห้อย่างนี้เมื่อไหร่จะพูดกันรู้เรื่อง
“เจ้าจินมันวางไปแล้วเหรอ...” นายอาคานิชิเงยหน้าขึ้นมาถาม
“ฮึก...ฮืออออ” คาเมะพยักหน้ารัว
“แล้วนั่นจะร้องไห้อะไรนักหนาเล่า ชั้นแค่กระดูกข้อเท้าร้าว นอนโรงพยาบาลก็แค่วันเดียว.......ยังไม่ตายซะหน่อย” นายอาคานิชิมองเด็กน้อยที่ยืนร้องไห้จนตัวโยนอย่างเหนื่อยหน่าย
“ฮึก..ตะ...แต่คุณลุงก็เจ็บอยู่ดีไม่ใช่เหรอฮะ..ฮือๆ” คาเมะสะอื้นไห้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เพราะเธอน่ะแหละ จะมารับทั้งที ดันรับชั้นไม่ไหว วิ่งมาให้ชั้นล้มทับซะนี่...แต่ก็ยังดีนะที่เธอวิ่งมา ไม่งั้นชั้นคงต้องหลังหักแน่ๆ” นายอาคานิชิบอกกลั้วหัวเราะ…เชื่อแล้วว่าเด็กนี่มันไร้เดียงสาอย่างที่จินบอกจริงๆ
“ฮือๆ...ขอโทษนะฮะคุณลุง”
“ทำไมเรียกคุณลุงล่ะ...” นายอาคานิชิถามด้วยความเอ็นดู...ยอมแพ้ความน่ารักของเด็กคนนี้แล้วจริงๆ
“ก็..ฮึก...ก็ทุกทีผมก็เรียกแบบนี้นี่ฮะ” คาเมะตอบ...ใจจริงก็อยากจะเรียกคุณพ่ออยู่หรอก...แต่มันไม่กล้า
“ตอนชั้นล้มเธอยังเรียกคุณพ่ออยู่เลย” นายอาคานิชิย้อนความ
“ข..ขอโทษฮะ..ผมเผลอไป” คาเมะว่าพลางปาดน้ำตาทิ้ง
“เรียกคุณพ่อก็ได้…” นายอาคานิชิบอกเขินๆ...เมินหน้าหนีไปทางอื่น
“คุณพ่อ...” คาเมะยิ้มจนตาปิด เดินตรงเข้าไปจะกอดนายอาคานิชิ
“เฮ้ย...ยังเร็วไป...ไอ้เด็กบ้า!!!” นายอาคานิชิตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำ เอามือดันคาเมะออก
“ขะ...ขอโทษฮะ” คาเมะสะดุ้งโหยงเพราะนึกว่านายอาคานิชิโกรธจริงๆ...ถึงยังไงก็ยังกลัวไม่หาย
“ไม่ได้โกรธหรอกน่า...ไม่ต้องขอโทษแล้ว” นายอาคานิชิขมวดคิ้วมุ่น...อยู่กับเด็กนี่แล้วทำตัวยากจริงๆ...เอะอะอะไรก็ขอโทษ
“ฮะ” คาเมะยิ้มใสซื่อ
“เฮ้อ...เจ้าลูกชายชั้นมันจะเป็นห่วงชั้นได้ซักครึ่งนึงของเธอรึปล่าวน้า” นายอาคานิชิพูดอย่างน้อยใจ
“ไม่จริงหรอกฮะ...พี่จินเป็นห่วงคุณพ่อจะตาย พอโทรไปเมื่อกี้พี่จินตกใจใหญ่เลย” คาเมะว่าพลางทำท่าทางประกอบจนนายอาคานิชิอดหัวเราะไม่ได้
“พ่อ...เป็นอะไรมากรึปล่าว”
ไม่ทันไรบุคคลที่คาเมะกับพ่อเพิ่งพูดถึงก็เข้ามา....
“ชั้นไม่ได้เป็นอะไรหรอก...คาเมะน่ะพูดเว่อร์”
จินอดจะติดใจคำพูดของพ่อไม่ได้...เมื่อกี้เรียกว่าคาเมะเหรอ
“คาเมะออกไปรอข้างนอกก่อนแล้วกันนะ” จินหันไปบอกคาเมะซึ่งคาเมะก็พยักหน้าทำตามโดยดี
“พ่อเริ่มชอบคาเมะแล้วเหรอ...” จินถาม...พยายามกลั้นยิ้ม
“ชั้นไม่สบายแทนที่แกจะถามอาการดันไปถามถึงเด็กนั่นทำไม” ชายสูงวัยเฉไฉไปเรื่อย
“ก็ผมรู้อาการแล้วนี่ว่าพ่อแค่กระดูกข้อเท้าร้าว นอนโรงพยาบาลก็แค่วันเดียว.......ยังไม่ตายซะหน่อย” จินลอกเลียนแบบตามคำพูดของพ่อเป๊ะ
“มาแอบดูอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่” นายอาคานิชิถามเสียงทุ้ม
“ตั้งแต่แรกแหละครับ...” จินตอบเสียงเรียบ
“เสียมารยาท...” นายอาคานิชิบ่นพึมพำ
“แต่มันก็คุ้มนะครับ...ทำให้ได้รู้อะไรหลายๆเรื่อง” จินทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคนป่วยที่คาเมะเพิ่งลุกจากไป
“เด็กคนนั้น...ถึงเค้าจะเป็นคนดี.......แต่เค้าก็มีลูกให้แกไม่ได้นะ...แบบนี้มันดีแล้วเหรอ” นายอาคานิชิถามความแน่ใจอีกครั้ง
“ผมทราบครับ...มันก็ดีแล้วล่ะที่พวกเรามีลูกไม่ได้...เพราะคาเมะคงไม่สามารถเลี้ยงเด็กได้อยู่แล้ว...ส่วนผมแค่มีคาเมะก็พอ...” จินพูดอย่างมั่นใจ
“งั้นก็ตามใจแกแล้วกัน...” นายอาคานิชิพูดเบาๆแต่จินกำด้ยินชัดเจน
“ขอบคุณครับ” จินพูดจากใจ
“กลับไปเถอะ...ชั้นอยู่ได้”
“แต่คาเมะเค้าอยากนอนเป็นเพื่อนพ่อนะครับ” จินบอก
“เด็กนั่นก็จุ้นไปเรื่อยน่ะแหละ แค่คืนเดียวทำไมชั้นจะอยู่ไม่ได้...แกก็รู้ชั้นไม่ชอบอะไรที่วุ่นวาย”
“เข้าใจแล้วครับพ่อ...พรุ่งนี้ผมจะมารับนะ” จินพูดอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องก็ได้...”
“ผมจะรีบมาครับ” จินตัดบทแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี
“บอกว่าไม่ต้องมาก็ไม่ยอมฟัง...” นายอาคานิชิพึมพำเบาๆคนเดียว
เค้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง...จริงของจิน...บางทีเป็นแบบนี้มันอาจจะดีแล้วก็ได้
ถึงมีลูกได้...แต่ถ้าจินต้องมีลูกกับคนอื่นที่ไม่ใช่คาเมะจินก็คงไม่มีความสุขหรอก
ไม่แน่ว่า...สองคนนั้นอาจจะรักกันไปได้ตลอดรอดฝั่งก็ได้
คนเป็นพ่ออย่างเค้าคงมีหน้าที่เฝ้าดูอยู่เงียบๆสินะ...
แต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยคาเมะก็เป็นคนดี...ถึงจะป้ำๆเป๋อๆเสียหน่อย...มีลูกให้จินก็ไม่ได้...แต่จินก็เต็มใจเลือกที่จะดูแลนี่นะ
ขนาดมีคุณหนูตระกูลดีที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างอย่างโคดะ คุมิ จินก็ยังเลือกคาเมะ...ไม่ว่ายังไงก็คงจะรักแต่คาเมะจริงๆ
ในเมื่อเลือกแล้ว ก็ปล่อยวางซะ...ปล่อยให้ความสุขหรือความทุกข์เป็นสิ่งที่ได้จากการตัดสินใจด้วยตัวเองก็แล้วกัน..
---------------------------------
ในที่สุดก็กลับถึงบ้านเสียที จินกับคาเมะจูงมือกันเดินเข้าบ้านราวกับคู่รักใหม่...
“ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนนานแล้วนะ...” จินหันไปพูดอย่างอ่อนโยนกับเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ฮะ...” คาเมะยิ้มร่าจนตาปิด
“ในที่สุด...แม้แต่พ่อก็ยังชอบคาเมะจนได้...ใครๆก็รักสุดที่รักของพี่นะเนี่ย” จินหยิกแก้มคาเมะอย่างหมั่นเขี้ยว
“แต่คนที่ผมรักที่สุดคือพี่จินกับพี่ฮิโระนะฮะ” คาเมะหน้าแดงก่ำ...พูดเองก็เขินเอง
“ทำไมมีพี่ฮิโระด้วยล่ะ?” จินเลิกคิ้ว
“ก็ผมรักพี่ฮิโระด้วยนี่ฮะ...แค่คนละแบบกับพี่จินเท่านั้นเอง...ไม่ใช่แค่พี่ฮิโระกับพี่จินสิ ผมรัก คุณพ่อคุณแม่ของผม พี่เรียว พีจัง คุณพ่อของพี่จิน แล้วก็...” คาเมะร่ายยาว
“พอแล้วๆ..เวลาอยู่กันแค่สองคน ถึงจะรักพี่ฮิโระก็ไม่ต้องพูดก็ได้นี่นา...ไม่โรแมนติคเอาซะเลย” จินบ่นพึมพำ
“ผมรักพี่จินคนเดียวนะฮะ” คาเมะใช้สองแขนคล้องรอบคอจิน
“พี่ก็รักคาเมะคนเดียวครับ”
จินก้มหน้าลงให้หน้าผากชนกัน สบตาชั่วระยะหนึ่งก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าด้วยกัน คาเมะหลับตาพริ้มปล่อยให้จินตักตวงความหวานล้ำตามใจชอบ สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดกันอย่างดูดดื่ม จากนั้นจินจึงผละออกมาด้วยความเสียดาย
“เอ๊ะ” คาเมะอุทานเบาๆเมื่อเห็นแหวนเพชรสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย....พี่จินแอบสวมให้ตอนจูบกันเมื่อกี้เหรอเนี่ย!?
“สวยมั้ยครับ...แหวนขอแต่งงานของพี่จิน....เป็นเจ้าสาวพี่นะ?” จินพูดอย่างอ่อนโยน
“แน่นอนฮะ” คาเมะโผเข้ามากอดจินเสียแน่น
“ผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งเยอะนะ...ในที่สุดเราก็มีวันนี้จนได้...วันที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน” จินพูดเพ้อๆ
“พี่จินแน่ใจแล้วเหรอฮะที่เลือกผม....” คาเมะถามคำถามเดิมๆ...ทุกอย่างมันเหมือนฝันเกินไป...พี่จินคิดดีแล้วเหรอที่รักคนอย่างคาเมะ
“ไม่ไว้ใจพี่เหรอ...” จินขมวดคิ้วมุ่น
“ปล่าวฮะ” คาเมะส่ายหน้ารัวเร็ว
“งั้นก็ห้ามถามแบบนั้นอีก ฟังนะ...ไม่ว่าคาเมะจะเป็นยังไงพี่ก็รัก พี่ภูมิใจที่รักคนดีๆแบบคาเมะ พี่เคยไม่เสียใจเลยซักครั้ง พี่จะเสียใจก็เวลาเราถามแบบนี้น่ะแหละ” จินใช้นิ้วดีดหน้าผากโหนกเบาๆ
“ขอโทษฮะพี่จิน...ต่อไปไม่ถามแล้ว” คาเมะก้มหน้าสำนึกผิด
“ขอโทษไม่พอหรอก...คาเมะทำพี่เกือบร้องไห้แน่ะ...ดูสิน้ำตาพี่เกือบไหลแน่ะ” จินมารยา
“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะฮะ” คาเมะลูบหลังจินเก้ๆกังๆ
“เพื่อเป็นการไถ่โทษ...วันนี้คาเมะมานอนที่ห้องพี่ก็แล้วกันนะ” จินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แต่คุณพ่อยังไม่ได้อนุญาตเลยนี่ฮะ...” คาเมะแย้ง
“พ่อบอกพี่แล้วว่าอนุญาต” จินโกหก
“เหรอฮะ...” คาเมะลอบมองด้วยสายตาที่ฉายชัดถึงความไม่ไว้วางใจ
“ก็แหงสิ...หรือคาเมะไม่อยากนอนกับพี่...ไม่กลัวผีเหรอ” จินเอาผีมาขู่
“ผมแค่ถามเฉยๆฮะ...ผมไม่ได้กลัวผีแล้วนะ...แต่ผมน่ะ...อยากนอนกับพี่จินอยู่แล้ว” คาเมะออดอ้อนเสียงหวาน
“ไม่กลัวผีแล้วจริงเหรอ...แปลกแฮะ ทีอยู่บ้านตัวเองยังกลัวเลย...ทำไมมาอยู่บ้านพี่ไม่กลัวล่ะ” จินถาม
“...ไม่รู้สิฮะ คงเพราะโตขึ้นมั่ง” คาเมะตอบซื่อๆ
“โตพอจะเป็นภรรยาได้แล้วมั้ง” จินยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่คาเมะดูยังไงก็ไม่เข้าใจ
“เอ๋!!...ผมยังไม่ใช่ภรรยาพี่จินอีกเหรอ...ผมทำกับข้าวเย็นรอพี่จินกลับบ้าน คุณพ่อพี่จินก็ยอมรับผมแล้ว แถมผมก็ย้ายเข้าบ้านพี่จินแล้วด้วย...นี่ๆ ดูสิ ผมมีแหวนแต่งงานที่พี่จินให้ด้วยนะ...เหมือนในหนังเป๊ะๆแล้วนะฮะ” คาเมะบอกเสียงหลงพลางโชว์แหวนที่นิ้วนางโบกไปมา...ตกใจที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองยังไม่ใช่ภรรยา ((- -“))
“อืมม...ตอนนี้คาเมะเป็นเจ้าสาวที่ยังไม่ได้เข้าหอ” จินยิ้มกรุ้มกริ่ม
“เข้าหอ…?” คาเมะเอียงคอถามท่าทางไร้เดียงสา....เข้าหออะไร...ในหนังไม่เห็นมีเลย
“อืม ในหนังมันไม่มีหรอก เดี๋ยวพี่จะสอนคาเมะให้เองแล้วกัน” จินโอบกระชับไหล่บาง
“มันยากมั้ยฮะ?” คาเมะก็ยังคงถามอย่างคนไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อไป
“ไม่ยากหรอก...ตั้งแต่คืนนี้ไปพี่จะสอนคาเมะทุกคืนเลย”
สิ้นประโยคจินก็ช้อนตัวคาเมะที่ยังทำหน้าเหรอหรากระพริบตาใสปริบๆอย่างงงงันแบบคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์พาไปทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าพี่จินจะสอนอะไร...
และแล้วคืนนั้นจินก็ใช้ความเป็นผู้ใหญ่สอนคาเมะผู้ไร้เดียงสาอย่างทะนุถนอมอ่อนโยนทั้งคืน...
---------------------------------
เช้าวันรุ่งขึ้น...
“ฮิโระ เรามาบ้านเค้าไม่บอกก่อนจะดีเหรอฮิโระ” เรียวที่เดินตามต้อยๆเอ่ยถาม
“ใครว่าไม่ได้โทร...โทรแล้วไม่มีใครรับเองต่างหาก ไม่เห็นเป็นไรเลย จินต่างหากที่ผิด บอกว่าจะพาคาเมะมาเยี่ยมชั้นบ้างไม่เห็นพามาเลย...” ฮิโรกิบ่นอย่างหัวเสีย
“อืม...ว่าไงก็ว่าตามกัน” เรียวเออออตามแล้วกดกริ่งหน้าประตูบ้านจิน
“อ้าว คุณเรียว อรุณสวัสดิ์ครับ” พ่อบ้านทักเรียวอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณมัตสึดะ...ผมมาเยี่ยมจินกับคาเมะน่ะ...อ้อ นี่แฟนผมครับ ชื่อ อุจิ ฮิโรกิ เค้าเป็นพี่ชายคาเมะน่ะ” เรียวแนะนำ
“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับอุจิซัง...คุณจินกับคุณหนูคาเมะยังไม่ตื่นเลย....ถ้ายังไงรบกวนคุณสองคนนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะครับ” มัตสึดะกล่าว
“อะ...เอ่อ...ขอโทษนะครับ เค้านอนห้องเดียวกันเหรอ!!!!” ฮิโรกิถามเสียงดัง
“อ่า...ครับ” พ่อบ้านลังเลไปชั่วครู่ก่อนจะตอบออกมา
“เป็นอะไรไปล่ะฮิโระ ไม่เห็นแปลกเลย...เมื่อก่อนตอนจินไปเป็นพี่เลี้ยงให้ก็นอนกับคาเมะแต่ไม่ได้มีอะไรกันซะหน่อย คิดมากไปได้น่า” เรียวปราม
“นะ...นั่นสินะ” ฮิโรกิเออออตามอย่างไม่สบายใจนัก....แอบสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆยังไงไม่รู้
“ไปนั่งรอกันดีกว่านะฮิโระ” เรียวกึ่งลากกึ่งจูงหนุ่มน้อยรูปร่างบอบบางที่มีสีหน้ากังวลไปนั่งที่โซฟา
ฮิโรกิจำใจนั่งลงและรอคาเมะอย่างเงียบเชียบ
5 นาทีผ่านไป...
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าใสของฮิโรกิ
10นาทีผ่านไป...
ตอนนี้ฮิโรกิเหงื่อแตกพลั่ก
15นาทีผ่านไป...
~ผึง....ฟางเส้นสุดท้ายขาดเสียแล้ว...~
“ไม่รงไม่รอมันแล้ว...ชั้นจะขึ้นไปตามเดี๋ยวนี้แหละ!!!” ฮิโรกิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“เดี๋ยว ใจเย็นสิ...เกิดเปิดไปแล้วเค้าทำอะไรกันอยู่ไม่แย่เหรอ” เรียวพูดไปก็เขินแทนจิน
ถึงเค้าจะบอกฮิโรกิไปว่าจินคงไม่ได้ทำอะไรคาเมะหรอก แต่มันก็แค่พูดเพื่อให้ฮิโรกิสบายใจเท่านั้นแหละ...มีเหรอที่จินจะไม่ทำ
แต่ก่อนมันเหมือนกันที่ไหนล่ะ ตอนนั้นจินกับคาเมะยังไม่ได้ใจตรงกันเหมือนตอนนี้นี่นา
จินมันก็เป็นผู้ชายคนนึง ได้มาอยู่กับคนรักสองต่อสองในบ้านของตัวเอง....ถามหน่อยเหอะ...ใครจะอดใจไหว?
“เห็นมั้ยๆ เรียวเองก็คิดว่าจินทำอะไรคาเมะเหมือนกัน แบบนี้ยอมไม่ได้” ฮิโรกิดิ้นขลุกขลัก พยายามให้ตัวเองหลุดจากการพันธราการของเรียวจะได้ขึ้นไปดู(ความปลอดภัย?)ของคาเมะเสียที
“ทีพวกเรายังทำได้เลย ทำไมจินกับคาเมะจะทำไม่ได้ล่ะ?” เรียวถามเขินๆ
“เรียวบ้า...มันเหมือนกันที่ไหนเล่า!!!” ฮิโรกิหน้าแดงก่ำ
“พี่ฮิโระ คิดถึงจัง”
เสียงใสทักเสียดังลั่น...ไม่ได้เจอซะนาน คิดถึงที่สุดเลย
“คาเมะ...?”
ความรู้สึกของฮิโรกิน่ะต่างจากคาเมะมากทีเดียว...คิดถึงมันก็คิดถึงแน่อยู่แล้วล่ะ ไม่งั้นจะมาหาเหรอ
แต่ที่ฮิโรกิสนใจมากกว่าในตอนนี้คือสภาพของน้องสุดที่รักอย่างคาเมะ
คาเมะในตอนนี้หัวกระเซอะกระเซิง ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง หน้าตาอิดโรยเหมือนคนอดหลับอดนอน ผิวขาวใสก็แดงก่ำไปหมด แถมยังไอ้รอยจ้ำแถวคอนั่นอีก.........น้องพี่ไปทำอะไรมา!?
“พี่ฮะ...คิดถึงพี่ที่สุดเลย”
คาเมะหมายจะวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายให้สมกับความคิดถึงเสียหน่อยแต่ก็สะดุดล้มลงตั้งแต่ก้าวแรก ทำเอาฮิโรกิที่อ้าแขนรอรับน้องชายตกใจจนแทบหน้าทิ่มไปด้วย โชคดีที่จินซึ่งเดินตามออกมาติดๆช้อนตัวรับคาเมะไว้ทัน ไม่งั้นคาเมะคงได้เจ็บหนักแน่ๆ
“พี่ขอโทษนะคาเมะ” จินพูดเขินๆ ใบหน้าแดงก่ำ
“มะ...ไม่เป็นไรหรอกฮะ” ส่วนคาเมะนี่หน้าร้อนจนแทบไหม้
ฮิโรกิที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอดยิ่งวิตกจริตขึ้นอีกสามเท่า
ทำไมจินต้องขอโทษด้วย จินไปรับคาเมะไว้ไม่ให้ล้มก็ดีแล้วนี่นา...
หรือที่จินขอโทษจะไม่ใช่เรื่องนี้!? หรือว่าที่คาเมะมีท่าทางอ่อนเพลียแบบนี้จะเป็นเพราะจิน!!! หรือว่า...หรือว่า...ที่ฮิโรกิสงสัยอยู่จะเป็นเรื่องจริง!!!!!!!!!!!!
“คะ...คาเมะ...ท่าทางเพลียๆนะ...ปะๆ...ไปทำอะไรมาเหรอ” ฮิโรกิรวบรวมความกล้าเลียบๆเคียงๆถามออกไป
“...................................”
เงียบไปอึดใจใหญ่จนฮิโรกินึกว่าคาเมะจะไม่ตอบเสียแล้ว
“เอ่อ...คือ...เมื่อคืนผมเพิ่งทำหน้าที่ภรรยามาฮะ...........ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันจะเหนื่อยขนาดนี้” คาเมะตอบอย่างขลาดเขิน
คำตอบของฮิโรกิทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ ทั้งฮิโรกิ เรียว และ โดยเฉพาะจิน หน้าแดงยิ่งกว่าคาเมะเสียอีก
“ว๊ากกกกกกกกกกก ฮิโระ” เรียวรีบเข้าไปดูอาการฮิโระ
“พี่ฮิโระ!!!!!!” คาเมะถลาจะเข้าไปหาพี่ชายจนเกือบล้มลงอีกรอบแต่จินก็ยังประคองไว้ได้
“จินใช้มืออีกข้างเกาหัวเก้อๆ มองฮิโรกิอย่างรู้สึกผิด...ท่าทางคงต้องมีเรื่องคุยกันยาวซะแล้วแฮะ
ส่วนฮิโรกิ..................เป็นลมไปเรียบร้อยแล้ว
THE END
Chapter17 : Happily Ever After
เช้าวันนี้นายอาคานิชิลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า
เมื่อคืนเค้ารู้สึกเหมือนยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
ดันมาฝันร้ายซะได้ ฝันว่าเด็กนั่นกับจินแต่งงานกัน แถมในฝันเค้ายังดีใจที่สองคนนั้นแต่งกันอีก!!!....สยองจริงๆ
มันก็แค่ฝัน...เป็นไปไม่ได้หรอก...ไม่มีทางเป็นไปได้…ถึงช่วงนี้เค้าจะเริ่มคิดว่าเด็กคนนั้นอาจไร้เดียงสาจริงๆก็เถอะ
นายอาคานิชิรีบสลัดความคิดไร้สาระออกจากหัวเดินลงบันไดไปอย่างหัวเสีย
เช้านี้ดูท่าจะเป็นวันที่ไม่ค่อยดีนักสำหรับเค้า...มีเรื่องให้อารมณ์เสียแต่เช้าเลย
“อ๊ะ คุณลุง อรุณสวัสดิ์ฮะ อาหารเช้าเพิ่งเสร็จพอดี” คาเมะบอกท่าทางอารมณ์ดี...พอได้ทำอาหารทุกวันแบบนี้....รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าสาวเต็มตัวเลย >////////<
“แล้วจินล่ะ...” นายอาคานิชิมองหาลูกชาย
“พี่จินออกไปเที่ยวกับเพื่อนฮะ” คาเมะว่าพลางวางจานขนมปังปิ้งกับไข่ดาวลงบนโต๊ะ
“เค้าไม่ได้บอกเหรอว่าใคร...หรือว่าไปที่ไหน” นายอาคานิชิเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร
“ปล่าวฮะ” คาเมะตอบตาแป๋ว
“ถูกนอกใจซะแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” นายอาคานิชิแกล้งพูดให้คาเมะหวั่นใจ อยากเห็นท่าทางไม่สบายใจของเด็กนี่เสียบ้าง.....เห็นมั้ยล่ะ เค้าไม่ได้ชอบยัยเด็กนี่นะ
“ไม่มีทางหรอกฮะ” คาเมะบอกออกไปด้วยความมั่นใจ
“เพราะซื่ออย่างนี้น่ะสิถึงได้โดนเจ้าจินมันหลอกเอาน่ะ”
นายอาคานิชิเผลอพูดเข้าข้างคาเมะมากกว่าลูกชายตัวเองโดยไม่รู้ตัว....ก็คาเมะซื่อจริงๆนี่นา
“ผมเชื่อใจพี่จินฮะ” คาเมะบอกไปยิ้มไป...ช่วงเวลาสั้นๆที่นายอาคานิชิคิดว่าเด็กคนนี้...น่ารัก?
“เชอะ...แล้วไอ้นี่มันอะไรกันเนี่ย...อยากให้ชั้นเป็นมะเร็งตายรึไง” นายอาคานิชิพิจารณาขนมปังดำปี๋ไหม้เป็นตอตะโกในมือ
“แหะๆ โทษทีฮะ...มันเป็นขนมปังสองแผ่นสุดท้ายแล้ว...แต่เผอิญผมปิ้งนานไปหน่อย เห็นพี่จินบอกว่าคุณลุงชอบกินขนมปังปิ้งตอนเช้า” คาเมะหัวเราะเจื่อนๆ
“เฮ้อ...เธอนี่ไม่ได้เรื่องเลยซักอย่าง” นายอาคานิชิส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“เอ่อ...ถ้าไม่อยากกินให้คุณมัตสึดะออกไปซื้ออย่างอื่นให้ก็ได้นะฮะ” คาเมะบอกเสียงอ่อยเพราะรู้ว่าคราวนี้ขนมปังปิ้งของเค้ามันไม่น่ากินจริงๆ
“ชั้นติดสินใจเองได้ว่าจะกินหรือไม่กิน”
“ข...ขอโทษฮะ..” คาเมะก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก
“ขอโทษทำไมชั้นยังไม่ได้ดุด่าอะไรเธอเลย” นายอาคานิชิเลิกคิ้วมองคาเมะ
“อ่า...ขอโทษฮะ” สิ้นประโยคคาเมะก็เอามือปิดปาก....เผลอพูดขอโทษอีกแล้ว
“ชั้นน่ากลัวมากรึไง..” นายอาคานิชิถามเสียงเรียบ
“...................” คาเมะไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าเสียรัวเร็ว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ไม่เห็นต้องพูดตรงขนาดนั้นเลยนี่นา” นายอาคานิชิหัวเราะร่วน…..เด็กนี่ตลกดีแฮะ
“ข...ขอโทษฮะ” คาเมะพูดขอโทษอีกแล้ว
“จะขอโทษทำไม...น่ารำคาญจริงๆเลย” นายอาคานิชิบ่นอย่างเอือมระอาพลางเอามือทุบๆไหล่เพราะความเมื่อยล้า
คาเมะที่เผอิญสังเกตเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยนวดไหล่ให้ด้วยความเต็มใจ
“เฮ้ย...อะไรของเธอเนี่ย” นายอาคานิชิขยับจะลุกขึ้น
“ผมเห็นคุณลุงเมื่อยไหล่เลยจะนวดให้น่ะฮะ...ผมนวดเก่งนะฮะ...ผมนวดให้พี่บ่อยมากเลย” คาเมะยิ้มตาหยีให้พ่อจิน
“แต่ชั้นไม่ได้อยากให้เธอนวดซักหน่อย” นายอาคานิชิรีบลุกเดินหนีไปที่บันได
“อ๊ะ คุณพ่อ...ระวังฮะ” คาเมะร้องออกไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นคุณลุงก้าวพลาดและกำลังจะล้มลง
“หวาาาาาาา...” นายอาคานิชิร้องลั่น
ตุ้บบบบบบบบบ
โอ๊ยยยยยยย
---------------------------------
~Truuu…Truuu…Truuu…~
“โมชิโมชิ คาเมะจัง...ว่าไงครับ” จินรับสายอย่างอารมณ์ดี
~ฮึก...แย่แล้วฮะพี่จิน...ฮือๆ~
“คาเมะใจเย็นๆ..อย่าร้องไห้สิ...มีอะไรก็ค่อยๆเล่า...ใครทำคาเมะร้องไห้กัน...โดนพ่อแกล้งเหรอ” จินถามท่าทางร้อนรน
~ฮือๆ...ปล่าวฮะ~
“งั้นอะไรล่ะ ใครทำอะไรคาเมะจัง”
~ไม่...ไม่มีใครทำอะไรคาเมะหรอกฮะ...แต่...แต่....~
“แต่อะไรคาเมะ ใจเย็นๆสิ...หายใจเข้า” จินพยายามปลอบ
~ฮึ้บบบบบบ~ คาเมะสูดหายใจเข้าเต็มปอดจนหน้าเขียว
“หายใจออกได้แล้ว” จินเร่งเพราะกลัวคาเมะจะหายใจเข้าอย่างเดียวจนตายกันพอดี
~ฮู่วววววววววว~ คาเมะทำตามอย่างว่าง่าย
~พี่จินฮะ...ตอนนี้คุณลุงอยู่ที่โรงพยาบาล~ คาเมะรวบรวมสติบอกออกไป
“ห๊าาาาาาาาาาาาาาา” จินกลายเป็นฝ่ายตกใจแทน
~พี่...ฮึก...พี่จินรีบมานะฮะ ตอนนี้คุณพ่ออยู่ที่โรงพยาบาลโมรินางะห้อง707…ฮือๆ~
“ละ..แล้วพ่ออาการหนักรึเปล่า” จินถามตะกุกตะกัก
~ฮืออออออออออออ~ คาเมะปล่อยโฮ
“โอเคๆ เดี๋ยวพี่ไปดูเองแล้วกัน คาเมะรออยู่นั่นแหละ” จินตัดบทแล้ววางสาย...ไปโรงพยาบาลน่าจะเร็วกว่าถามจากคาเมะเยอะ...เอาแต่ร้องไห้อย่างนี้เมื่อไหร่จะพูดกันรู้เรื่อง
“เจ้าจินมันวางไปแล้วเหรอ...” นายอาคานิชิเงยหน้าขึ้นมาถาม
“ฮึก...ฮืออออ” คาเมะพยักหน้ารัว
“แล้วนั่นจะร้องไห้อะไรนักหนาเล่า ชั้นแค่กระดูกข้อเท้าร้าว นอนโรงพยาบาลก็แค่วันเดียว.......ยังไม่ตายซะหน่อย” นายอาคานิชิมองเด็กน้อยที่ยืนร้องไห้จนตัวโยนอย่างเหนื่อยหน่าย
“ฮึก..ตะ...แต่คุณลุงก็เจ็บอยู่ดีไม่ใช่เหรอฮะ..ฮือๆ” คาเมะสะอื้นไห้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เพราะเธอน่ะแหละ จะมารับทั้งที ดันรับชั้นไม่ไหว วิ่งมาให้ชั้นล้มทับซะนี่...แต่ก็ยังดีนะที่เธอวิ่งมา ไม่งั้นชั้นคงต้องหลังหักแน่ๆ” นายอาคานิชิบอกกลั้วหัวเราะ…เชื่อแล้วว่าเด็กนี่มันไร้เดียงสาอย่างที่จินบอกจริงๆ
“ฮือๆ...ขอโทษนะฮะคุณลุง”
“ทำไมเรียกคุณลุงล่ะ...” นายอาคานิชิถามด้วยความเอ็นดู...ยอมแพ้ความน่ารักของเด็กคนนี้แล้วจริงๆ
“ก็..ฮึก...ก็ทุกทีผมก็เรียกแบบนี้นี่ฮะ” คาเมะตอบ...ใจจริงก็อยากจะเรียกคุณพ่ออยู่หรอก...แต่มันไม่กล้า
“ตอนชั้นล้มเธอยังเรียกคุณพ่ออยู่เลย” นายอาคานิชิย้อนความ
“ข..ขอโทษฮะ..ผมเผลอไป” คาเมะว่าพลางปาดน้ำตาทิ้ง
“เรียกคุณพ่อก็ได้…” นายอาคานิชิบอกเขินๆ...เมินหน้าหนีไปทางอื่น
“คุณพ่อ...” คาเมะยิ้มจนตาปิด เดินตรงเข้าไปจะกอดนายอาคานิชิ
“เฮ้ย...ยังเร็วไป...ไอ้เด็กบ้า!!!” นายอาคานิชิตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำ เอามือดันคาเมะออก
“ขะ...ขอโทษฮะ” คาเมะสะดุ้งโหยงเพราะนึกว่านายอาคานิชิโกรธจริงๆ...ถึงยังไงก็ยังกลัวไม่หาย
“ไม่ได้โกรธหรอกน่า...ไม่ต้องขอโทษแล้ว” นายอาคานิชิขมวดคิ้วมุ่น...อยู่กับเด็กนี่แล้วทำตัวยากจริงๆ...เอะอะอะไรก็ขอโทษ
“ฮะ” คาเมะยิ้มใสซื่อ
“เฮ้อ...เจ้าลูกชายชั้นมันจะเป็นห่วงชั้นได้ซักครึ่งนึงของเธอรึปล่าวน้า” นายอาคานิชิพูดอย่างน้อยใจ
“ไม่จริงหรอกฮะ...พี่จินเป็นห่วงคุณพ่อจะตาย พอโทรไปเมื่อกี้พี่จินตกใจใหญ่เลย” คาเมะว่าพลางทำท่าทางประกอบจนนายอาคานิชิอดหัวเราะไม่ได้
“พ่อ...เป็นอะไรมากรึปล่าว”
ไม่ทันไรบุคคลที่คาเมะกับพ่อเพิ่งพูดถึงก็เข้ามา....
“ชั้นไม่ได้เป็นอะไรหรอก...คาเมะน่ะพูดเว่อร์”
จินอดจะติดใจคำพูดของพ่อไม่ได้...เมื่อกี้เรียกว่าคาเมะเหรอ
“คาเมะออกไปรอข้างนอกก่อนแล้วกันนะ” จินหันไปบอกคาเมะซึ่งคาเมะก็พยักหน้าทำตามโดยดี
“พ่อเริ่มชอบคาเมะแล้วเหรอ...” จินถาม...พยายามกลั้นยิ้ม
“ชั้นไม่สบายแทนที่แกจะถามอาการดันไปถามถึงเด็กนั่นทำไม” ชายสูงวัยเฉไฉไปเรื่อย
“ก็ผมรู้อาการแล้วนี่ว่าพ่อแค่กระดูกข้อเท้าร้าว นอนโรงพยาบาลก็แค่วันเดียว.......ยังไม่ตายซะหน่อย” จินลอกเลียนแบบตามคำพูดของพ่อเป๊ะ
“มาแอบดูอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่” นายอาคานิชิถามเสียงทุ้ม
“ตั้งแต่แรกแหละครับ...” จินตอบเสียงเรียบ
“เสียมารยาท...” นายอาคานิชิบ่นพึมพำ
“แต่มันก็คุ้มนะครับ...ทำให้ได้รู้อะไรหลายๆเรื่อง” จินทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคนป่วยที่คาเมะเพิ่งลุกจากไป
“เด็กคนนั้น...ถึงเค้าจะเป็นคนดี.......แต่เค้าก็มีลูกให้แกไม่ได้นะ...แบบนี้มันดีแล้วเหรอ” นายอาคานิชิถามความแน่ใจอีกครั้ง
“ผมทราบครับ...มันก็ดีแล้วล่ะที่พวกเรามีลูกไม่ได้...เพราะคาเมะคงไม่สามารถเลี้ยงเด็กได้อยู่แล้ว...ส่วนผมแค่มีคาเมะก็พอ...” จินพูดอย่างมั่นใจ
“งั้นก็ตามใจแกแล้วกัน...” นายอาคานิชิพูดเบาๆแต่จินกำด้ยินชัดเจน
“ขอบคุณครับ” จินพูดจากใจ
“กลับไปเถอะ...ชั้นอยู่ได้”
“แต่คาเมะเค้าอยากนอนเป็นเพื่อนพ่อนะครับ” จินบอก
“เด็กนั่นก็จุ้นไปเรื่อยน่ะแหละ แค่คืนเดียวทำไมชั้นจะอยู่ไม่ได้...แกก็รู้ชั้นไม่ชอบอะไรที่วุ่นวาย”
“เข้าใจแล้วครับพ่อ...พรุ่งนี้ผมจะมารับนะ” จินพูดอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องก็ได้...”
“ผมจะรีบมาครับ” จินตัดบทแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี
“บอกว่าไม่ต้องมาก็ไม่ยอมฟัง...” นายอาคานิชิพึมพำเบาๆคนเดียว
เค้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง...จริงของจิน...บางทีเป็นแบบนี้มันอาจจะดีแล้วก็ได้
ถึงมีลูกได้...แต่ถ้าจินต้องมีลูกกับคนอื่นที่ไม่ใช่คาเมะจินก็คงไม่มีความสุขหรอก
ไม่แน่ว่า...สองคนนั้นอาจจะรักกันไปได้ตลอดรอดฝั่งก็ได้
คนเป็นพ่ออย่างเค้าคงมีหน้าที่เฝ้าดูอยู่เงียบๆสินะ...
แต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยคาเมะก็เป็นคนดี...ถึงจะป้ำๆเป๋อๆเสียหน่อย...มีลูกให้จินก็ไม่ได้...แต่จินก็เต็มใจเลือกที่จะดูแลนี่นะ
ขนาดมีคุณหนูตระกูลดีที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างอย่างโคดะ คุมิ จินก็ยังเลือกคาเมะ...ไม่ว่ายังไงก็คงจะรักแต่คาเมะจริงๆ
ในเมื่อเลือกแล้ว ก็ปล่อยวางซะ...ปล่อยให้ความสุขหรือความทุกข์เป็นสิ่งที่ได้จากการตัดสินใจด้วยตัวเองก็แล้วกัน..
---------------------------------
ในที่สุดก็กลับถึงบ้านเสียที จินกับคาเมะจูงมือกันเดินเข้าบ้านราวกับคู่รักใหม่...
“ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนนานแล้วนะ...” จินหันไปพูดอย่างอ่อนโยนกับเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ฮะ...” คาเมะยิ้มร่าจนตาปิด
“ในที่สุด...แม้แต่พ่อก็ยังชอบคาเมะจนได้...ใครๆก็รักสุดที่รักของพี่นะเนี่ย” จินหยิกแก้มคาเมะอย่างหมั่นเขี้ยว
“แต่คนที่ผมรักที่สุดคือพี่จินกับพี่ฮิโระนะฮะ” คาเมะหน้าแดงก่ำ...พูดเองก็เขินเอง
“ทำไมมีพี่ฮิโระด้วยล่ะ?” จินเลิกคิ้ว
“ก็ผมรักพี่ฮิโระด้วยนี่ฮะ...แค่คนละแบบกับพี่จินเท่านั้นเอง...ไม่ใช่แค่พี่ฮิโระกับพี่จินสิ ผมรัก คุณพ่อคุณแม่ของผม พี่เรียว พีจัง คุณพ่อของพี่จิน แล้วก็...” คาเมะร่ายยาว
“พอแล้วๆ..เวลาอยู่กันแค่สองคน ถึงจะรักพี่ฮิโระก็ไม่ต้องพูดก็ได้นี่นา...ไม่โรแมนติคเอาซะเลย” จินบ่นพึมพำ
“ผมรักพี่จินคนเดียวนะฮะ” คาเมะใช้สองแขนคล้องรอบคอจิน
“พี่ก็รักคาเมะคนเดียวครับ”
จินก้มหน้าลงให้หน้าผากชนกัน สบตาชั่วระยะหนึ่งก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าด้วยกัน คาเมะหลับตาพริ้มปล่อยให้จินตักตวงความหวานล้ำตามใจชอบ สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดกันอย่างดูดดื่ม จากนั้นจินจึงผละออกมาด้วยความเสียดาย
“เอ๊ะ” คาเมะอุทานเบาๆเมื่อเห็นแหวนเพชรสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย....พี่จินแอบสวมให้ตอนจูบกันเมื่อกี้เหรอเนี่ย!?
“สวยมั้ยครับ...แหวนขอแต่งงานของพี่จิน....เป็นเจ้าสาวพี่นะ?” จินพูดอย่างอ่อนโยน
“แน่นอนฮะ” คาเมะโผเข้ามากอดจินเสียแน่น
“ผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งเยอะนะ...ในที่สุดเราก็มีวันนี้จนได้...วันที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน” จินพูดเพ้อๆ
“พี่จินแน่ใจแล้วเหรอฮะที่เลือกผม....” คาเมะถามคำถามเดิมๆ...ทุกอย่างมันเหมือนฝันเกินไป...พี่จินคิดดีแล้วเหรอที่รักคนอย่างคาเมะ
“ไม่ไว้ใจพี่เหรอ...” จินขมวดคิ้วมุ่น
“ปล่าวฮะ” คาเมะส่ายหน้ารัวเร็ว
“งั้นก็ห้ามถามแบบนั้นอีก ฟังนะ...ไม่ว่าคาเมะจะเป็นยังไงพี่ก็รัก พี่ภูมิใจที่รักคนดีๆแบบคาเมะ พี่เคยไม่เสียใจเลยซักครั้ง พี่จะเสียใจก็เวลาเราถามแบบนี้น่ะแหละ” จินใช้นิ้วดีดหน้าผากโหนกเบาๆ
“ขอโทษฮะพี่จิน...ต่อไปไม่ถามแล้ว” คาเมะก้มหน้าสำนึกผิด
“ขอโทษไม่พอหรอก...คาเมะทำพี่เกือบร้องไห้แน่ะ...ดูสิน้ำตาพี่เกือบไหลแน่ะ” จินมารยา
“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะฮะ” คาเมะลูบหลังจินเก้ๆกังๆ
“เพื่อเป็นการไถ่โทษ...วันนี้คาเมะมานอนที่ห้องพี่ก็แล้วกันนะ” จินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แต่คุณพ่อยังไม่ได้อนุญาตเลยนี่ฮะ...” คาเมะแย้ง
“พ่อบอกพี่แล้วว่าอนุญาต” จินโกหก
“เหรอฮะ...” คาเมะลอบมองด้วยสายตาที่ฉายชัดถึงความไม่ไว้วางใจ
“ก็แหงสิ...หรือคาเมะไม่อยากนอนกับพี่...ไม่กลัวผีเหรอ” จินเอาผีมาขู่
“ผมแค่ถามเฉยๆฮะ...ผมไม่ได้กลัวผีแล้วนะ...แต่ผมน่ะ...อยากนอนกับพี่จินอยู่แล้ว” คาเมะออดอ้อนเสียงหวาน
“ไม่กลัวผีแล้วจริงเหรอ...แปลกแฮะ ทีอยู่บ้านตัวเองยังกลัวเลย...ทำไมมาอยู่บ้านพี่ไม่กลัวล่ะ” จินถาม
“...ไม่รู้สิฮะ คงเพราะโตขึ้นมั่ง” คาเมะตอบซื่อๆ
“โตพอจะเป็นภรรยาได้แล้วมั้ง” จินยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่คาเมะดูยังไงก็ไม่เข้าใจ
“เอ๋!!...ผมยังไม่ใช่ภรรยาพี่จินอีกเหรอ...ผมทำกับข้าวเย็นรอพี่จินกลับบ้าน คุณพ่อพี่จินก็ยอมรับผมแล้ว แถมผมก็ย้ายเข้าบ้านพี่จินแล้วด้วย...นี่ๆ ดูสิ ผมมีแหวนแต่งงานที่พี่จินให้ด้วยนะ...เหมือนในหนังเป๊ะๆแล้วนะฮะ” คาเมะบอกเสียงหลงพลางโชว์แหวนที่นิ้วนางโบกไปมา...ตกใจที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองยังไม่ใช่ภรรยา ((- -“))
“อืมม...ตอนนี้คาเมะเป็นเจ้าสาวที่ยังไม่ได้เข้าหอ” จินยิ้มกรุ้มกริ่ม
“เข้าหอ…?” คาเมะเอียงคอถามท่าทางไร้เดียงสา....เข้าหออะไร...ในหนังไม่เห็นมีเลย
“อืม ในหนังมันไม่มีหรอก เดี๋ยวพี่จะสอนคาเมะให้เองแล้วกัน” จินโอบกระชับไหล่บาง
“มันยากมั้ยฮะ?” คาเมะก็ยังคงถามอย่างคนไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อไป
“ไม่ยากหรอก...ตั้งแต่คืนนี้ไปพี่จะสอนคาเมะทุกคืนเลย”
สิ้นประโยคจินก็ช้อนตัวคาเมะที่ยังทำหน้าเหรอหรากระพริบตาใสปริบๆอย่างงงงันแบบคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์พาไปทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าพี่จินจะสอนอะไร...
และแล้วคืนนั้นจินก็ใช้ความเป็นผู้ใหญ่สอนคาเมะผู้ไร้เดียงสาอย่างทะนุถนอมอ่อนโยนทั้งคืน...
---------------------------------
เช้าวันรุ่งขึ้น...
“ฮิโระ เรามาบ้านเค้าไม่บอกก่อนจะดีเหรอฮิโระ” เรียวที่เดินตามต้อยๆเอ่ยถาม
“ใครว่าไม่ได้โทร...โทรแล้วไม่มีใครรับเองต่างหาก ไม่เห็นเป็นไรเลย จินต่างหากที่ผิด บอกว่าจะพาคาเมะมาเยี่ยมชั้นบ้างไม่เห็นพามาเลย...” ฮิโรกิบ่นอย่างหัวเสีย
“อืม...ว่าไงก็ว่าตามกัน” เรียวเออออตามแล้วกดกริ่งหน้าประตูบ้านจิน
“อ้าว คุณเรียว อรุณสวัสดิ์ครับ” พ่อบ้านทักเรียวอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณมัตสึดะ...ผมมาเยี่ยมจินกับคาเมะน่ะ...อ้อ นี่แฟนผมครับ ชื่อ อุจิ ฮิโรกิ เค้าเป็นพี่ชายคาเมะน่ะ” เรียวแนะนำ
“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับอุจิซัง...คุณจินกับคุณหนูคาเมะยังไม่ตื่นเลย....ถ้ายังไงรบกวนคุณสองคนนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะครับ” มัตสึดะกล่าว
“อะ...เอ่อ...ขอโทษนะครับ เค้านอนห้องเดียวกันเหรอ!!!!” ฮิโรกิถามเสียงดัง
“อ่า...ครับ” พ่อบ้านลังเลไปชั่วครู่ก่อนจะตอบออกมา
“เป็นอะไรไปล่ะฮิโระ ไม่เห็นแปลกเลย...เมื่อก่อนตอนจินไปเป็นพี่เลี้ยงให้ก็นอนกับคาเมะแต่ไม่ได้มีอะไรกันซะหน่อย คิดมากไปได้น่า” เรียวปราม
“นะ...นั่นสินะ” ฮิโรกิเออออตามอย่างไม่สบายใจนัก....แอบสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆยังไงไม่รู้
“ไปนั่งรอกันดีกว่านะฮิโระ” เรียวกึ่งลากกึ่งจูงหนุ่มน้อยรูปร่างบอบบางที่มีสีหน้ากังวลไปนั่งที่โซฟา
ฮิโรกิจำใจนั่งลงและรอคาเมะอย่างเงียบเชียบ
5 นาทีผ่านไป...
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าใสของฮิโรกิ
10นาทีผ่านไป...
ตอนนี้ฮิโรกิเหงื่อแตกพลั่ก
15นาทีผ่านไป...
~ผึง....ฟางเส้นสุดท้ายขาดเสียแล้ว...~
“ไม่รงไม่รอมันแล้ว...ชั้นจะขึ้นไปตามเดี๋ยวนี้แหละ!!!” ฮิโรกิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“เดี๋ยว ใจเย็นสิ...เกิดเปิดไปแล้วเค้าทำอะไรกันอยู่ไม่แย่เหรอ” เรียวพูดไปก็เขินแทนจิน
ถึงเค้าจะบอกฮิโรกิไปว่าจินคงไม่ได้ทำอะไรคาเมะหรอก แต่มันก็แค่พูดเพื่อให้ฮิโรกิสบายใจเท่านั้นแหละ...มีเหรอที่จินจะไม่ทำ
แต่ก่อนมันเหมือนกันที่ไหนล่ะ ตอนนั้นจินกับคาเมะยังไม่ได้ใจตรงกันเหมือนตอนนี้นี่นา
จินมันก็เป็นผู้ชายคนนึง ได้มาอยู่กับคนรักสองต่อสองในบ้านของตัวเอง....ถามหน่อยเหอะ...ใครจะอดใจไหว?
“เห็นมั้ยๆ เรียวเองก็คิดว่าจินทำอะไรคาเมะเหมือนกัน แบบนี้ยอมไม่ได้” ฮิโรกิดิ้นขลุกขลัก พยายามให้ตัวเองหลุดจากการพันธราการของเรียวจะได้ขึ้นไปดู(ความปลอดภัย?)ของคาเมะเสียที
“ทีพวกเรายังทำได้เลย ทำไมจินกับคาเมะจะทำไม่ได้ล่ะ?” เรียวถามเขินๆ
“เรียวบ้า...มันเหมือนกันที่ไหนเล่า!!!” ฮิโรกิหน้าแดงก่ำ
“พี่ฮิโระ คิดถึงจัง”
เสียงใสทักเสียดังลั่น...ไม่ได้เจอซะนาน คิดถึงที่สุดเลย
“คาเมะ...?”
ความรู้สึกของฮิโรกิน่ะต่างจากคาเมะมากทีเดียว...คิดถึงมันก็คิดถึงแน่อยู่แล้วล่ะ ไม่งั้นจะมาหาเหรอ
แต่ที่ฮิโรกิสนใจมากกว่าในตอนนี้คือสภาพของน้องสุดที่รักอย่างคาเมะ
คาเมะในตอนนี้หัวกระเซอะกระเซิง ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง หน้าตาอิดโรยเหมือนคนอดหลับอดนอน ผิวขาวใสก็แดงก่ำไปหมด แถมยังไอ้รอยจ้ำแถวคอนั่นอีก.........น้องพี่ไปทำอะไรมา!?
“พี่ฮะ...คิดถึงพี่ที่สุดเลย”
คาเมะหมายจะวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายให้สมกับความคิดถึงเสียหน่อยแต่ก็สะดุดล้มลงตั้งแต่ก้าวแรก ทำเอาฮิโรกิที่อ้าแขนรอรับน้องชายตกใจจนแทบหน้าทิ่มไปด้วย โชคดีที่จินซึ่งเดินตามออกมาติดๆช้อนตัวรับคาเมะไว้ทัน ไม่งั้นคาเมะคงได้เจ็บหนักแน่ๆ
“พี่ขอโทษนะคาเมะ” จินพูดเขินๆ ใบหน้าแดงก่ำ
“มะ...ไม่เป็นไรหรอกฮะ” ส่วนคาเมะนี่หน้าร้อนจนแทบไหม้
ฮิโรกิที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอดยิ่งวิตกจริตขึ้นอีกสามเท่า
ทำไมจินต้องขอโทษด้วย จินไปรับคาเมะไว้ไม่ให้ล้มก็ดีแล้วนี่นา...
หรือที่จินขอโทษจะไม่ใช่เรื่องนี้!? หรือว่าที่คาเมะมีท่าทางอ่อนเพลียแบบนี้จะเป็นเพราะจิน!!! หรือว่า...หรือว่า...ที่ฮิโรกิสงสัยอยู่จะเป็นเรื่องจริง!!!!!!!!!!!!
“คะ...คาเมะ...ท่าทางเพลียๆนะ...ปะๆ...ไปทำอะไรมาเหรอ” ฮิโรกิรวบรวมความกล้าเลียบๆเคียงๆถามออกไป
“...................................”
เงียบไปอึดใจใหญ่จนฮิโรกินึกว่าคาเมะจะไม่ตอบเสียแล้ว
“เอ่อ...คือ...เมื่อคืนผมเพิ่งทำหน้าที่ภรรยามาฮะ...........ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันจะเหนื่อยขนาดนี้” คาเมะตอบอย่างขลาดเขิน
คำตอบของฮิโรกิทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ ทั้งฮิโรกิ เรียว และ โดยเฉพาะจิน หน้าแดงยิ่งกว่าคาเมะเสียอีก
“ว๊ากกกกกกกกกกก ฮิโระ” เรียวรีบเข้าไปดูอาการฮิโระ
“พี่ฮิโระ!!!!!!” คาเมะถลาจะเข้าไปหาพี่ชายจนเกือบล้มลงอีกรอบแต่จินก็ยังประคองไว้ได้
“จินใช้มืออีกข้างเกาหัวเก้อๆ มองฮิโรกิอย่างรู้สึกผิด...ท่าทางคงต้องมีเรื่องคุยกันยาวซะแล้วแฮะ
ส่วนฮิโรกิ..................เป็นลมไปเรียบร้อยแล้ว
THE END